PM2.5 — ذرات معلق ریز کوچکتر از ۲.۵ میکرومتر. این ذرات به اندازهای کوچک هستند که از بینی و گلو عبور کرده، به عمق ریهها و حتی جریان خون وارد میشوند. منابع اصلی شامل اگزوز خودرو، فرآیندهای صنعتی و آتشسوزی جنگلها است.
PM10 — ذرات درشت کوچکتر از ۱۰ میکرومتر، شامل گرد و غبار، گرده و سایش سطح جاده. اگرچه بزرگتر از PM2.5 هستند، اما همچنان باعث تحریک تنفسی و تشدید آسم میشوند.
O₃ — ازن سطح زمین مستقیماً منتشر نمیشود — زمانی تشکیل میشود که اکسیدهای نیتروژن و ترکیبات آلی فرار در نور خورشید واکنش نشان میدهند. در بعدازظهرهای تابستان بیشتر است. میتواند حملات آسم را تحریک کرده و عملکرد ریه را کاهش دهد.
NO₂ — دیاکسید نیتروژن عمدتاً از موتور خودروها و نیروگاهها تولید میشود. باعث التهاب پوشش مجاری تنفسی میشود و ریهها را در برابر عفونت آسیبپذیرتر میکند.
SO₂ — دیاکسید گوگرد از سوزاندن سوختهای فسیلی حاوی گوگرد، بهویژه زغالسنگ و نفت آزاد میشود. حتی قرار گرفتن کوتاهمدت میتواند مجاری تنفسی را تنگ کند، بهویژه در افراد مبتلا به آسم.
CO — مونوکسید کربن گازی بیبو از احتراق ناقص سوختها است. در فضای باز عمدتاً از ترافیک خودرو تولید میشود. در سطوح بالا، توانایی خون برای حمل اکسیژن را کاهش میدهد.