استكشف التاريخ المثير وراء النشيد الأيقوني ليوم 28 أكتوبر.
«Παιδιά της Ελλάδος παιδιά»: Η Άγνωστη Ιστορία του Ύμνου της 28ης Οκτωβρίου
Ο Μίμης Τραϊφόρος, ο Μιχάλης Σουγιούλ και ο στίχος που άλλαξε την πορεία του τραγουδιού
Κάθε χρόνο, την 28η Οκτωβρίου, το τραγούδι «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» αντηχεί σε κάθε γωνιά της χώρας, αποτελώντας τον μουσικό ύμνο της νίκης του '40. Το τραγούδι αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φωνή της Σοφίας Βέμπο, η οποία έγινε το σύμβολο του ηθικού σθένους του Έθνους στα δύσκολα χρόνια του πολέμου.
Η Γέννηση του Θρύλου
Η ιστορία του τραγουδιού είναι συναρπαστική. Το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» δεν γράφτηκε ως πρωτότυπο έργο, αλλά ως παρωδία ενός ήδη υπάρχοντος τραγουδιού, της «Ζεχρά», που είχε μεγάλη επιτυχία το 1938. Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος τον Οκτώβριο του 1940, οι επιθεωρήσεις στα θέατρα ζητούσαν επίκαιρο και σατιρικό υλικό για να τονώσουν το ηθικό του λαού.
Η μουσική ανήκε στον Μιχάλη Σουγιούλ, ενώ τους νέους, πολεμικούς στίχους ανέλαβε να γράψει ο νεαρός τότε Μίμης Τραϊφόρος (ο οποίος έγινε αργότερα ο σύζυγος της Βέμπο). Το τραγούδι ακούστηκε αμέσως στην επιθεώρηση «Πολεμική Αθήνα» και η επιτυχία του ήταν εκπληκτική, καθώς η Σοφία Βέμπο το ερμήνευσε με τον μοναδικό της, πατριωτικό τρόπο.
Ο Στίχος που η Βέμπο Απέρριψε
Το πιο γνωστό παρασκήνιο του τραγουδιού αφορά τον τελευταίο του στίχο. Στην αρχική του εκδοχή, ο Μίμης Τραϊφόρος είχε γράψει τους εξής σκληρούς στίχους, με αναφορά στο αρχαίο «ταν ή επί τας»:
«Παιδιά στη γλυκιά Παναγιά προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά. Αν δεν ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ»
Η Σοφία Βέμπο, όμως, αρνήθηκε να πει αυτόν τον στίχο. Τον θεώρησε πολύ σκληρό για τις μάνες και τις γυναίκες που περίμεναν τους άντρες τους από το μέτωπο. Τότε, έπεισε τον Τραϊφόρο να τον αλλάξει αμέσως, και έτσι ο στίχος έγινε ο θρυλικός: «Με της νίκης τα κλαδιά, σας προσμένουμε παιδιά». Αυτός ο στίχος, γεμάτος ελπίδα και αγάπη, έγινε το σύμβολο της συμπαράστασης του λαού στους μαχόμενους στρατιώτες και καθιέρωσε το τραγούδι ως τον ύμνο της εποχής.
Το τραγούδι αυτό δεν είναι μόνο μια ανάμνηση του έπους, αλλά και η ιστορία ενός μεγάλου έρωτα και της δύναμης της ψυχής του ελληνικού λαού.